Science Fiction Baby



Timochko has one hundred and ninety-three arms

and none of them drink coffee without sugar
how come he drinks coffee with sugar i say

as bits of sizzling meat gather on his body

along with the shrunken skins of animals
when the time’s right for humans

Timochko stretches out on a storm drain grill

Beneath him cool wind blows

as artificial blood pumps

he constantly lies to them in order to rut

—very much like homo sapiens—
but what should i do

even if i confess my love it doesn’t matter—

he sleeps next to me and his body looks like a dirty burlap sack

filled with sharp stones and glass shards

and sugar beets mixed together

—which is why Timochko only likes candy—
she won’t be able to grow if she hugs him

the census official cannot write his exact age

in this universe of quarks

and it’s too late for me

—I’ve seen a lot of battles my son—
hamburger shortages, beer wars, magnetic planes

and then my curling iron slams into my head

I’m trying to get used to the black wires sewn inside me

—they keep me warm so I don’t wear long underwear—
oh sure, it’s forbidden to walk and laugh

it’s even forbidden to breathe

if death’s like putting one’s hand in one’s palm

then admitting one’s loneliness is worse than the police

may the void save us

—i’d rather drink poison—
With his two hundred and thirty-six arms Timochko

uses fibre optics to blind storks

who no longer return to their nests year after year

only one language remains, one religion, one capital

—scientists can’t get enough of this—
do angels drink coffee with or without sugar?






Bilimkurgu Bebek



Timoçko’nun yüz doksan üç kolu var

hiçbiri de kahveyi şekersiz içmiyor
nasıl oluyor da, kahveyi şekerli içer diyorum

onun vücudunda cızırdamış etd

hayvanların büzülmüş derileri
sıra insana geldiğinde Timoçko mazgala uzanıyor

altından yapay kanın aktığı serin bir rüzgâr

çiftleşmek için habire yalan söylüyor

homo sapiens’e en yakın özelliği o
ama, ne yapayım, aşkımı itiraf etsem de yürümüyor

bedeni çuvala benziyor uyurken yanımda

şeker pancarını öğüten pis bir çuval

Timoçko bu yüzden sadece şeker seviyor 
ona sarılsa büyüyemeyecek

kuarklar evreninde tam yaşını yazamıyor nüfus memuru

benden geçti, çok muharebe gördüm evladım ben 
hamburger kıtlıkları, bira savaşları, mıknatıs düzlemler

saç maşamın söylenerek kafama vurması dışında

alışmaya çalışıyorum, içime dikilen simsiyah kablolara

sıcak tutuyor ve içlik giymeme hiç gerek yok
ah tabii, gülerek yürümek yasak, nefes almak komple yasak

birinin elini avucuna koymaksa ölüm

yalnızlığını itiraf etmek -polisten beter -boşluk korusun

zehir içerim daha iyi 
Timoçko’nun iki yüz otuz altı kolu

her yeri fiber akrabalarına leylek saptıran yuva yapıyor

tek bir dil kalıyor geriye, tek din, tek sermaye
bilim adamları bu işi yeterince kavrayamıyorlar 
melekler şekersiz mi içerler kahveyi, şekerli mi?