Little Song

When my mother held the field in her arms
so lightly
as if the adventurist were hearing fleeting rage
others will make blood spit with their knives—
others who are friends.
And once again saints of flowers fled
so lightly
to escape
from she who was their friend.
A dark-haired child in a shallow grave
and a fair-haired one in a deep one reached the edge of the earth.
Here something else is fitting: a glorious pitchfork,
a haystack, high-flying feet
with bright yellow shoes, ears of corn.
The little crocodiles on the rise
withstand slander
so lightly
they spit out meat as if—

From the rivers run by That
the convenient world
overwhelms the tongue

*

Τραγουδάκι

Όταν η μάνα μου κρατούσε στην αγκαλιά τον κάμπο
ελαφρύς ελαφρύς
σα να ’κουγε ο τυχοδιώκτης φευγαλέα λύσσα
με το μαχαίρι θα φτύσουν το αίμα οι άλλοι
οι φίλοι.
Και πάλι οι άγιοι των λουλουδιών
ελαφρά ελαφρά
φυγομαχούσαν να ξεφύγουν από
την φίλη.
Μελαχρινό παιδί σε ρηχό μνήμα
και κατάξανθο σε βαθύ φτάνει στην άκρη της γης.
Εδώ ταιριάζει κάτι άλλο τρίαινα δοξαστική
θημωνιά και πέταγμα ψηλά ποδιών
με κατακίτρινα παπουτσάκια στάχυα.
Αντέχουν την συκοφαντία
οι μικροί κροκόδειλοι στο ύψωμα
ελαφρείς ελαφρείς
φτύνουν το κρέας κι ας μην –

Από τα ποτάμια που διαχειρίζεται Εκείνο
αναποδογυρίζει τη γλώσσα
το βολικό σύμπαν