The Souls of Old Men



Seated inside tattered bodies—

the souls of old men.

When you look at them, pity is the easy road

           how crestfallen they are—life

a heavy millstone to drag around.

Yet they tremor to think of its loss,

they love their burden;

these souls are a perplexity

a contradiction          that sits

—laughably, tragically—

inside the fraying ruins they are.



*



‘Η Ψυχές τῶν Γερόντων



Μὲς στὰ παληὰ τὰ σώματά των τὰ φθαρμένα

κάθονται τῶν γερόντων ή ψυχές.

Τί θλιβερὲς ποὺ εἶναι ή πτωχὲς

καὶ πῶς βαρυοῦνται τὴν ζωὴ τήν ἄθλια πού τραβοῦνε.

Πως τρέμουν μὴν τὴν χάσουνε καί πως τὴν άγαποῦνε

ή σαστισμένες κι άντιφατικὲς

ψυχές, ποὺ κάθονται —κωμικοτραγικὲς—

μὲς στὰ παληά των τὰ πετσιὰ τ’ άφανισμένα.